Forsíða
| UM OKKUR |
|
|
|
| Written by Kolka | |
| Sunday, 18 November 2007 | |
|
Árið 2004 bjuggum við í Englandi. Við höfðum mikið rætt um hvaða tegund hunds við ætluðum að fá okkur þegar við myndum flytja aftur heim til Íslands. Við skoðuðum margar tegundir en vorum aldrei viss. Ekki fyrr en einn dag í lest á leið til Brighton í S-Englandi. Í litlum bæ kemur maður inn í lestina nokkrum metrum fyrir framan okkur og með honum miðlungsstór hundur með hvítt og grátt sítt hár sem þekur líkamann og andlitið. Hundurinn brosti breitt, var mjög forvitinn og gjörsamlega bræddi okkur bæði. Við litum hvort á annað og brostum áður en við héldum áfram að fylgjast með hundinum. Maðurinn og hundurinn yfirgáfu lestina á næstu stoppistöð en við gleymdum honum ekki. Þegar við komum aftur í íbúðina okkar eftir ferðalagið fórum við í að finna út hvaða tegund þetta væri með því að fletta í hundabókinni okkar og leita á netinu. Við komumst að því að þessi tegund héti Polski Owczarek Nizinny (PON). Frá þessum tímapunkti var ekki aftur snúið. Við athugun komumst við að því að það væru engir PON hundar á Íslandi og ef við vildum eignast þessa fallegu og áhugaverðu tegund yrðum við að flytja hana sjálf til Íslands. Við ætluðum ekki að láta smá hindrun eins og þessa stoppa okkur svo við höfðum samband við PON ræktendur í Englandi og héldum sambandi við þá eftir að við fluttum heim til Íslands. Þegar tími kom að taka skrefið til fulls höfðum við samband við PON ræktandann Terrie Cousins sem var með Dorian Blue PON ræktunina í Englandi. Þar voru engin got á dagskrá næsti árið en hún sagðist geta bennt okkur á frábæran PON ræktanda í Finnlandi. Við höfðum samband Taiju sem er með Flinkbein PON ræktunina í Finnlandi. Því miður komu tvö misheppnuð got í röð. Við komumst þá í samband við Majku hjá Borgåkers ræktun sem ætlaði að hjálpa okkur að finna PON. Hún sagði okkur frá goti undan Figiel Hajko-Nerita (eignadi Taija) og Nami-Nami (eigandi Ana Penttilä). Það var einn hvolpur eftir í gotinu, tík, sem við óskuðum eftir og fengum. Þetta var í júní 2006. Við vorum alveg í skýjunum yfir því að PON draumurinn okkar væri að verða að veruleika tveimur árum eftir að við höfðum séð þessa tegund fyrst í lestinni í Englandi. Nú þurftum við bara að finna nafn á litlu prinsessuna. Við vorum hrifinn af nafninu Salka en fannst það ekki passa alveg. Við stöldruðum þá við nafnið Kolka sem er gamalt íslenskt nafn, var einfalt og hljómaði eins og það gæti verið bæði finnskt og pólskt. Eftir smá rannsóknarvinnu komumst við að því að Kolka er líka nafn á skaga í Lettlandi, mitt á milli Póllands og Finnlands. Mjög táknrænt. Það sem fylgdii voru 6 mjög langir mánuðir í að bíða eftir að fá Kolku til okkar frá Finnlandi. Ana ræktandi var mjög skilningsrík og sendi okkur fréttir, ljósmyndir og myndskeið mjög reglulega. Þannig gátum við fylgst mjög náið með þroska hennar og vexti. Kolka flaug svo loksins frá Finnlandi í byrjun nóvembermánaðar 2006 og stoppaði í eina nótt á flugvellinum í Kaupmannahöfn á meðan hún beið eftir tengifluginu. Þegar hún var í einangruninni fengum við ekki neinar myndir og bara mjög takmarkaðar fréttir um að hún væri í lagi. Það var mjög erfitt að bíða í heilan mánuð án þess að fá nein myndskeið, ljósmyndir eða fréttir. En þessir 30 dagar liðu þrátt fyrir að þeir hafi liðið hægt og á endanum kom dagurinn sem við höfðum beðið eftir. Við gleymum seint þessum degi. Það var kaldur en mjög bjartur vetrardagur í byrjun desember er við keyrðum frá Reykjavík vestur til Hafna á Reykjanesi. Við vorum mjög spennt og trúðum því vart að það væri komið að þessu. Kolka var alveg líka mjög spennt þegar við komum og sóttum hana, stóð á afturfótunum við búrhurðina, gelti og dillaði skottinu ótt og títt. Við settum á hana rauða ól sem við höfðum keypt og fórum með hana í smá göngutúr um Hafnir. Þegar við vorum að labba til baka rann ólin (sem var greinilega of stór) af henni og Kolka var laus. Hún hlaup eins hratt og hún gat í burtu við lítinn fögnuð okkar. Við kölluðum á hana í geðshræringu og okkur til mikillar undrunar stoppaði hún og hljóp jafn hratt til baka til okkar. Hún hafði aldrei hitt okkur áður og verið í einangrun í mánuð en samt var bara eins og hún hafði þekkt okkur óralengi. Hún hafði greinilega verið vel upp alin hjá Önu í Finnlandi. Kolka hefur síðan þá algjörlega staðið undir væntingum okkar og gott betur. Hún er ennþá eini PONinn á Íslandi en vonir standa til að flytja inn fleiri með tíð og tíma. |
| Next > |
|---|
